MELISA LEKARSKA
Melissa officinalis

Wywodzi się ze wschodnich obszarów śródziemnomorskich i Azji południowozachodniej, a z czasem zadomowiła się na zachodnich wybrzeżach Morza Śródziemnego. W średniowieczu rozpowszechniła się w ogrodach klasztornych, a potem i w wiejskich ogórdkach. Jest uprawiana na większą skalę głównie we Francji i Szwajcarii. Dawniej powiadano: "Ziele melisy ma tę moc, że gdy włożyć go do ula, pszczoły z niego nie uciekają i miodu hojnie dają". Jako przyprawa - podobno znana już u starożytnych Greków - ma właściwości silnie aromatyczne, przyjemnie harmonizujące z zapachem innych przypraw. Używa się jej bardzo często do aromatyzowania octów i marynat. Do tego celu nadają się zarówno listki świeże, jak i suszone. Świeżych listków można używać ponadto do zielonej sałaty, grzybów oraz w zastępstwie skórki cytrynowej. Melisa jest bardzo polecanym dodatkiem do jaj, sosów, zup owocowych, a także różnych napojów owocowych i cocktailów. Napar z melisy może zastępować herbatę. Jako lek melisa działa uspokajająco, przeciwbólowo, rozkurczowo i orzeźwiająco.