LIŚĆ LAUROWY

Zwany inaczej liściem wawrzynu albo liściem bobkowym. Oto kilka faktów dotyczących etymologii wawrzynu. Ten wyraz przyszedł do Polski w średniowieczu przez Czechy. Łacińskie laurus przeszło u Czechów w laur i potem w lawrzin, a z tego wawrzin przyjęty u nas. Pierwotnie roślina nosiła w Polsce nazwę "bobkowe drzewo", która już prawie zanikła. Dziś brzmi to zabawnie, ale dawniej bobki, czyli jagody laurowe, odgrywały wielką rolę, szczególnie w symbolice. Wieńce laurowe dawano za zasługi poetyckie, a uczonym przysługiwały wieńce splecione z gałązek lauru z jagodami, stąd uczony otrzymywał stopień naukowy baccalaureatus, później udzielany w uniwersytetach, a że często poświęcał się zawodowi nauczycielskiemu, przeto z czasem bakałarz stał się po prostu określeniem nauczyciela w znaczeniu raczej pejoratywnym. Jako przyprawy używa się suszonych liści z drzewa Laurus nobilis, które rośnie we wszystkich krajach śródziemnomorskich. Od dawna stosuje się je do potraw o silnym smaku, często do zup. Aromat i smak liścia laurowego nie powinien nigdy dominować w potrawie, należy więc używać go bardzo umiarkowanie. Suche liście długo zachowują swoje właściwości aromatyczne i smakowe. W medycynie używa się liści i jagód wawrzynu, ze względu na zawartość substancji gorzkich i olejków eterycznych. Sporządza się z nich esencje i maści pomocne przy schorzeniach reumatycznych.