LUBCZYK OGRODOWY
Levisticum officinale

Ojczyzną tej miododajnej rośliny jest najprawdopodobniej Wschód, gdyż najbliższy jej gatunek został odnaleziony w górach Persji. Nie jest również pewne, czy lubczyk znany był już w starożytności, ale cieszył się ogromną popularnością w średniowieczu. W medycynie ludowej niektórych krajów uchodził za środek miłosny. Jako przyprawy używa się świeżych i suszonych listków oraz korzeni, które mają smak słodkośluzowy, później korzennoostry, oraz swoisty zapach, podobny do selerów. Ta silna i trwała woń charakteryzuje wszystkie suszone surowce lubczyka, jak też świeżą roślinę. Ma więc lubczyk szerokie zastosowanie jako przyprawa kuchenna. W zachodnich częściach Polski jest często spotykany w wiejskich ogródkach przydomowych. Młode pędy i liście są jadane jako jarzyna. W mieszankach z innymi przyprawami ziołowymi lubczyk daje wielu potrawom pikantny posmak, pobudzający apetyt. Jako lek stosowany jest w chorobach nerek i pęcherza, skuteczny również w niedomaganiach sercowych, spowodowanych zaburzeniami żołądka i jelit. Zewnętrznie stosuje się go w postaci kąpieli przy trudno gojących się ranach.